Na een jarenlange carrière als anesthesioloog- intensivist besloot Lisa Mijzen het roer om te gooien. In september 2024 begon ze als aios bij de Huisartsopleiding Maastricht. Geen voor de hand liggende keuze misschien, dus wat waren haar drijfveren en hoe bevalt het haar tot nu toe?
Lisa valt meteen met de deur in huis: ‘Allereerst wil ik benadrukken dat ik altijd met veel plezier heb gewerkt als anesthesioloog- intensivist. Het was voor mij in die periode de perfecte combinatie. Ik heb mijn opleiding tot basisarts gevolgd in Amsterdam en ben daarna voor mijn specialisatie Anesthesiologie naar Groningen gegaan. Anesthesie was mijn dus basisspecialisme, maar ik wilde daar graag de intensive care aan toevoegen, als extra dimensie. De markt voor intensivisten is echter niet zo groot, zeker niet in de kleinere, perifere ziekenhuizen waar ik wilde werken. Ik heb na mijn opleiding in 2013 een plek gevonden in Roermond en ben toen, samen met mijn gezin, naar het mooie Limburg verhuisd. En daar ben ik nog steeds blij mee.’
Uiteindelijk wilde Lisa een gecombineerde baan als anesthesioloog- intensivist, maar een plek in Limburg was helaas niet te vinden. Wel in Gorinchem, dus die kans greep ze, wat resulteerde in 6 jaar lang op en neer reizen. En dat met jonge kinderen thuis, dan moet je woonplek én je baan wel heel leuk vinden. ‘Dat klopt. Het wonen en leven in Limburg beviel mij en mijn gezin geweldig, maar ook mijn baan paste op dat moment perfect bij mij. Het mentaal zware werk van intensivist en de geheel andere dynamiek van anesthesie bracht precies die afwisseling die ik nodig had.’
Na een tijdje merkte Lisa echter dat ze een bredere kijk op haar werk wilde en heeft ze zich lang afgevraagd: wat ga ik daarmee doen? ‘Eerst heb ik binnen mijn specialisme gekeken, maar als specialist zijn de doorgroeimogelijkheden in de breedte beperkt. en toen ben ik ook buiten mijn vakgebied gaan zoeken. Ik realiseerde me dat de rode draad in mijn dokterservaring altijd het contact met verschillende soorten patiënten was. Toen ben ik serieuzer gaan nadenken over huisartsgeneeskunde en uiteindelijk heb ik gesolliciteerd en ben ik aangenomen als aios bij Huisartsopleiding Maastricht.’
Op de vraag hoe ze de overstap van ervaren specialist naar aios huisarts ervaren heeft, erkent Lisa dat het een spannend proces was. ‘Vooral omdat ik in het begin twijfelde of ik wel in de groep op genomen zou worden. De jongste in mijn opleidingsgroep is net zo oud als mijn oudste kind. Ik was bang dat ze me als heel oud zouden zien of dat ik per ongeluk de rol van docent zou krijgen in plaats van die van leerling. Maar dat viel vanaf dag één mee. We zitten allemaal in hetzelfde leerproces, met dezelfde doelen en dezelfde onzekerheden.”
Ook waren sommige opleiders huiverig in het begin. Ze vroegen zich af: wat als jij iets weet wat ik niet weet? Maar gelukkig staat de opleider van Lisa er juist voor open en ziet hij haar ervaring als een meerwaarde. ‘Bijvoorbeeld bij palliatieve zorg: in de thuissituatie leer ik nu hoe een huisarts dit aanpakt, maar ik kan tegelijkertijd mijn ervaring met medicatie en ziekenhuisprocessen inbrengen. Dat zorgt voor een mooie wisselwerking.’
Wel was er een duidelijk moment waarop Lisa echt besefte dat ze in een totaal nieuwe rol zat. ‘Dat was toen ik mezelf moest voorstellen bij een huisartspraktijk waar ik zou meelopen. Ik had de datum verkeerd in mijn agenda staan en ik was dus niet ingepland. De doktersassistente stuurde me weg alsof ik een co-assistent was. Dat was wel even een reality check! Het besef dat je weer onderaan begint en opnieuw moet leren is een bijzondere ervaring.”
Tot slot nog de vraag of Lisa het ziekenhuis niet mist. ‘Ik had mijn carrière als anesthesioloog-intensivist nooit willen missen, maar nu heb ik vooral zin om te kijken naar hoe ik mijn kennis en ervaring optimaal kan benutten binnen de huisartsgeneeskunde. Soms mis ik het acute handelen, maar binnen de huisartsgeneeskunde kun je je werk zelf vormgeven en ook heel divers invullen. Ook het samenwerken binnen een praktijk, net als in een maatschap, spreekt me aan. Je hebt zelfstandigheid, maar werkt toch in een team. Ik heb dus zeker geen spijt van mijn keuze en ben blij dat ik de kans krijg om deze opleiding te volgen en dat op zo’n positieve manier.’